Цярпі Беларусь

Автор: Марина Михалюк

Ёсць на зямлі куточак дзіўны
Сярод шатроў-лясоў, балот;
Здаўна яму спявае гімны
Сярмяжна-зболены народ.

Нясецца рэха гучна ў гаі,
Гудзіць у верхавінах дрэў,
Плыве ў драмуча-росным краі
Птушыных трэляў ветлы спеў.

Імчаць празрыстыя аблокі
Пад гукі-жальбы ў вышыні.
Чуваць марудлівыя крокі
Праменняў сярод збажыны.

Мой сінявокі край, прыгожых,
Духмяна-сонечных лугоў,
Калосся спелага на пожнях,
Іглістых, стоеных бароў.

Зямлі сапрэўшай адгалосак
Расквеціць Уладар нябёс,
Святлом пазначыць Творца лёсаў,
Размыўшы едкасць горкіх слёз.

О, Беларусь! Мая старонка!
Ганчар прыйшоў збаны ляпіць,
Цярпі, калі Ён стэкай тонкай
Пачне гарлач з цябе тварыць.
вясна 2001
Добавить комментарий к стихотворению "Цярпі Беларусь":

Обязательные поля помечены *