Сумленне прамаўляе

Автор: Марина Михалюк

Жыццё нам не заўсёды мякка сцеле,
Не пачастункі часам раздае...
Гарчэчай адгукнецца пустазелле
Ад марнай справы, ды не аднае!

Нанізваюцца пацеркамі страты
Жыцця каралі на вітрыне дзён,
Іх ловіць чыйсьці позірк вінаваты,
Лёс раскрывае жалю парасон.

Не вытрасці, не скараніць, не знішчыць
Пякучы боль, атрутны для душы.
З артэрый духу кроў нявер\'я свішча,
Сумленне ж прамаўляе:\"Не грашы!\"

Спасцігнуць таямніцы падарожжа,
Блуканні запыніць, шчэ покуль дзень,
Зварот да Бога пэўна дапаможа.
Ён знішчыць непазбежнай смерці цень.
26.11.2014.
Добавить комментарий к стихотворению "Сумленне прамаўляе":

Обязательные поля помечены *