Людское мора

Автор: Марина Михалюк

Людское мора б\'е густой вадой
Ды разлятаецца мільёнамі трызненняў.
Не дачакаўшыся вясёлкавых імгненняў,
Зноў пагаджаецца ісці з бядой,
Бы апантаны мараю адной.

Гуллівым шэптам песціць небяспека
І валадарыць у бязмежжы сноў.
Скрозь праліваецца нявер\'я кроў.
Апусціцца ў бязладдзе Бога стэка,
Руйнуючы пагарду чалавека!
04.09.2015.
Добавить комментарий к стихотворению "Людское мора":

Обязательные поля помечены *